Geluk

08 Oktober 2012
Categorie:
936

In een interview dat ik las, ging het ook over de kinderen van de geïnterviewde. Daarin viel me iets op, dat ik al vaker had gelezen en gehoord en dat me op de één of andere manier trof. Het ging erover dat het kind niet erg goed op school was. De geïnterviewde, een geslaagde, hoog opgeleide zakenvrouw, accepteerde dit helemaal en nam het kind zoals het was. In dat kader zei ze: ‘… als hij maar gelukkig wordt.’

 

Ik vroeg me af wat me trof in haar opmerking, die ik eigenlijk wel herken van mijn wensen voor mijn eigen kinderen. Gelukkig zijn, dat willen we allemaal wel. Maar hoe reëel, of zelfs hoe wenselijk is dat eigenlijk? En hoe lang achter elkaar ben je echt gelukkig? Maanden, weken, dagen, uren, of minuten?

 

De zakenvrouw legde haar kind een norm op die onhaalbaar is, veel onhaalbaarder dan het halen van dat schooldiploma. Weet dat kind überhaupt wat hem gelukkig maakt?

 

Op dezelfde manier leggen we onszelf een onhaalbare eis op als we gelukkig willen zijn of worden. In mijn werk voer ik regelmatig gesprekken met mensen die een baan zoeken met bijpassend ontwikkelpad, waarin ze van alles vinden, ontplooiing, uitdaging, leuke collega’s, zich kunnen identificeren met het organisatiedoel, genoeg vrije tijd en een mooi salaris. Niet te ver van huis natuurlijk. Ze willen zich gelukkig voelen in hun werk, en geef hen eens ongelijk.

 

Wat ik deze mensen te weinig hoor zeggen, is: ik zoek een baan waarin ik veel voor anderen kan betekenen, waarin ik voel dat ik nuttig ben voor klanten, collega’s en maatschappij. Ik wil namelijk graag bijdragen aan het geluk van anderen.

 

Daarom hoop ik dat ik binnenkort in een interview lees: ‘Mijn ene kind leert als een speer, de andere heeft er veel moeite mee. Natuurlijk belangrijk dat ze allebei een diploma halen, maar ik zal het meest trots op ze zijn als ik merk dat ze hun omgeving gelukkig maken.’

 

En, realiseer ik me nu, dat maakt mij dan weer gelukkig.

Auteur

Annerieke Bosman